Stare porzekadło twierdzi, że tak krawiec kraje jak mu materiału staje. W tym wypadku dosłownie i w przenośni krawiec gra pierwsze skrzypce natomiast hurtownia zapomniała dowieźć materiału. Kierownikiem magazynu mianowano Johna Boormana doświadczonego przy produkcji "Excalibura", ale to było ponad 20 lat temu. Cóż z tego, że z nieba ściągnięto trzy gwiazdki: Brosnan, Rush, Curtis, jeśli przedsięwzięcie stoi w miejscu. Z założenia miał być zapewne pastisz Bonda - zresztą z jego głównym odtwórcą - w panamskich krajobrazach i klimacie przed rewolucyjnym. Krawiec z bogatym wachlarzem kontaktów zostaje zwerbowany przez agenta MI 6 w celach "przepływu informacji", czyli potocznego szpiegostwa. Ten z początku niechętny do współpracy zaciąga języka po skuszeniu pieniędzmi - sposób stary jak świat. Kiedy przecieki się uszczelniają krawiec sięga do zasobów własnej wyobraźni i podrzuca agentowi zmyślone historie. Gra pozorów prowadzi wbrew woli jej graczy do przewrotowego finału.
Brosnan najpierw czaruje zalotnym uśmieszkiem, później zapomina o dżentelmeńskich manierach postępując według zasady "tonący brzytwy się chwyta". Żal patrzeć na kolejne mutacje agenta 007 serwowane przez tego utalentowanego aktora. O ile przyjemniej oglądałem go w "Szarej Sowie", "Evelyn" czy "Pozwie o miłość", filmach które poza aktorskimi umiejętnościami miały cos ważnego do powiedzenia. A co usłyszymy od krawca? Wpierw musimy przywyknąć do jego nadpobudliwej fantazji, w której rozmawia z byłym (martwym) wspólnikiem. Fabuła gmatwa się do przodu i na boki, nie widać sensu w tych podchodach. Najgorsze jednak jest niezdecydowanie reżysera - wpierw serwuje film szpiegowski, następnie zabarwia go komedią po czym kończy się na farsie, z której jedynym wyjściem jest brać nogi za pas. Szkoda Jamie Lee Curtis, którą kolejny raz wmanewrowano w ślub z facetem, który na boku trudni się szpiegostwem (poprzednio sztuka ta udała się w "Prawdziwych kłamstwach"). Film nakręcono na podstawie powieści Brytyjczyka Johna Le Carre, choć prawdę mówiąc pozostałe ekranizacje jego książek wypadają o niebo lepiej (m.in. "Wydział Rosja", "Wierny Ogrodnik").
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
- Mam dla Ciebie wspaniały komplement i do tego prawdziwy.
- Boje się, że powiesz coś okropnego.
- Nie bądź pesymistką, to nie w Twoim stylu. A więc... mam taką przypadłość... Mój lekarz - psychiatra, do którego chodzę uważa że w 50-60 procentach przypadków tabletki naprawdę pomagają. Nie cierpię tabletek! Nie znoszę ich. Celowo podkreślam słowo "nie cierpię" w stosunku do tabletek. A oto mój komplement: w nocy kiedy przyszłaś do mnie powiedzieć, że nigdy byś... no wiesz, byłaś tam i pamiętasz co powiedziałaś. A więc mój komplement dla Ciebie, to że następnego poranka zacząłem brać tabletki.
- Nie rozumiem gdzie tu komplement.
- Sprawiasz, że chcę być lepszym człowiekiem.
- To chyba najpiękniejszy komplement jaki w życiu słyszałam.
osób online: 
