| Obsada: |
Anthony Hopkins, Jodie Foster, Scott Glenn
|
Książka Thomasa Harrisa służąca za podstawę filmu Jonathana Demme daje początek jednemu z najciekawszych złoczyńców wszechczasów – Hannibal „kanibal” Lecter. Ten genialny doktor psychologii zamknięty od 8 lat w celi specjalizował się w zjadaniu kawałków swych ofiar. Wątróbka, ozorek, serduszko – każdy kąsek dobry na przystawkę. Korzystając z piekielnej inteligencji skazańca początkująca agentka FBI Clarice Starling próbuje rozwikłać serię zabójstw Buffalo Billa. Bezpośrednia konfrontacja z ludzkim potworem przyprawia o ciarki, ten jednak zaczyna naprowadzać ją na cel.
Scenariusz grzechu wart, ale czy dziś wyobrażacie sobie kogo innego w roli Hannibala jak Anthony Hopkinsa? To chyba jego najsławniejsza kreacja (nie umniejszając pozostałym znakomitym rolom) do której powrócił jeszcze dwa razy – w „Hannibalu” Scotta i „Czerwonym Smoku” Ratnera. Przeszywające uszy „mlaskanie” zębami kanibala przeszło do kanonów kina (Hopkins porównał mowę Lectera do mieszanki głosów Trumana Capote i Katharine Hepburn). Demoniczne spojrzenie błyszczących oczu wyraża podziw, grozę i fascynację zarazem. Przy nim zagubiona owieczka w osobie agentki Starling wypada blado. Oscar dla aktorki chyba nieco nad wyraz, gdyż widziałem jej lepsze kreacje nie docenione przez Akademię. Niemniej rok 1992 należał do filmu Demme, który zgarnął oscarowego wielkiego szlema (wcześniej ta sztuka zdarzyła się tylko dwa razy: „Ich noce” 1934 i „Lot nad kukułczym gniazdem” z 1975) – 5 statuetek za najlepsze role pierwszoplanowe (fenomen za rolę męską, niespełna 16 minut w sumie Hopkins pojawił się na ekranie – jest to najkrótszy „występ” nagrodzony Oscarem w tej kategorii), scenariusz, reżyserię i film roku. „Milczenie owiec” podszyte jest licznymi podtekstami, gra toczona na ekranie przypomina posunięcia szachistów z których Kasparowem niewątpliwie jest Lecter. Widzi trzy kroki na przód wodząc widza i agentów za nos. Intrygująca „zabawa” w kotka i myszkę z niewielką różnicą: myszka jest owieczką a kotek tygrysem. Motyl z trupią czaszką na tułowi widoczny na plakatach do filmu również kryje w sobie drugie dno – tak naprawdę w powiększeniu z czaszki wyłania się obraz trzech nagich kobiet. Postać Buffalo Billa ma swe korzenie w kombinacji trzech prawdziwych morderców – Ed Gein (obdzierał ofiary ze skóry), Ted Bundy (stosował numer z ręką aby zwabić kobiety do swego vana) i Gary Heidnick (przetrzymywał ofiary w piwnicy). Jaki świetny by nie był film, gorąco polecam lekturę książki, która sprawia jeszcze większą przyjemność. Poza tym nie wszystko w filmie jest oczywiste, a czytając można pogłębić maniakalną obsesję tej niesamowitej historii.
|
osób online: 
