Nicole Kidman, Cameron Bright, Lauren Bacall, Anne Heche, Peter Stormare, Danny Huston, Alison Elliott
Ocena:
RECENZJA:
Narodziny, życie, śmierć. Taką kolejność ludzkiego żywota znamy od zawsze. A co jeśli dodać na końcu jeszcze jeden etap - reinkarnacja? Wszak są religie (hinduizm, buddyzm), które uważają to za oczywisty dogmat wiary. Widzimy mężczyznę biegnącego parkiem w środku zimy. Długie ujęcie kamery, która podąża za nim dobre kilka minut. Przebiega pod mostem, zatrzymuje się i... umiera. W tym samym momencie obserwujemy narodziny dziecka, po czym przenosimy się 10 lat do przodu. Anna wraz z siostrą urządzają przyjęcie urodzinowe dla matki, niepostrzeżenie do mieszkania wchodzi dziesięcioletni chłopiec, który twierdzi, że jest zmarłym mężem Anny (wspomniany biegacz). Lokatorzy wstrzymują oddech, następuje chwila konsternacji.
Problem polega na tym, aby przekonać widza do słuszności teorii zapisanej w scenariuszu. Z początku nieufny podobnie jak bohaterka, z czasem przekonuję się do osoby nastolatka i jego prawdziwego "ja". Zwłaszcza jeśli poskładać wszystkie elementy układanki od pierwszych minut podsuwane przez reżysera. Aby skomplikować sytuację Anna jest właśnie w trakcie przygotowań do ślubu. I co teraz zrobić: zignorować dzieciaka opowiadającego brednie czy uwierzyć w niepowtarzalną okazję ponownego spotkania z mężem? Jedno film ma co przy odrobinie szczęścia zatrzymuje uwagę widza - mianowicie klimat, coś nie opisywalnego, trudnego do uchwycenia ale zawsze rozpoznawalnego. Choć zakończenie może rozczarować zarówno od strony fabularnej jak i technicznej, to Nicole Kidman ostrzyżona jak nigdy w towarzystwie nieśmiertelnej Lauren Bacall stanowią wystarczającą rekomendację.
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
Nie, to być nie może. Osiem lat podstawówki, cztery liceum. Potem pięć, bite, studiów, dyplom z wyróżnieniem, dwadzieścia lat praktyki, i oto mi płacą, jak by ktoś dał mi w mordę. Ja pierdolę, kurwa!
osób online: 
