| Obsada: |
Maciej Stuhr, Karolina Rosińska, Tadeusz Huk, Janusz Józefowicz, Michał Milowicz, Magdalena Kumorek, Tomasz Dedek, Edward Linde
|
Zabawy Lubaszenki reżyserią ciąg dalszy, bardzo udanej należy dodać. „Zapraszam Cię na kolację” – mówi gangster do swego byłego wspólnika wyciągając go z bagażnika nieopodal klatki z tygrysami. „Ale ja już jadłem” – odpowiada tamten. Na co oprawca ze stoickim spokojem odpowiada: „Nie Ty będziesz jadł, Ciebie będą jedli”. Tak kończy żywot Mariano Italiano (Kordek) dając początek przezabawnej historii typowego miłosnego mezaliansu między córką gangstera Noemi (na co dzień znaną piosenkarką) a zwyczajnym studentem (jak zawsze przebojowy Maciej Stuhr) szukającym swego szczęścia w życiu. Należy wspomnieć kilka zawiłości fabuły sprawną ręką reżysera poprowadzonych równolegle z biegłością fachowca do końca.
Dziewczyna jest córką zabitego Mariano, którego miejsce u boku wdowy zajął właśnie jego kat – Stefan (świetny Tadeusz Huk). Powiązany ze światem przestępczym szybko dorobił się pieniędzy na niejasnych interesach. Druga strona medalu to cwany laluś Brylant (Milowicz), gwiazda warszawskich salonów, z którym właśnie zerwała Noemi. Ponieważ dziewczyna ma bogatego ojczyma a nasz lovelas jest dłużny innemu gangsterowi (elegant Józefowicz, jego rozmowa w zoo o książkach – perełka!) pieniądze. Zaniepokojony utratą niezbędnego do spłacenia źródła gotówki boss nasyła na Brylanta swoich ludzi, aby „zachęcili” dłużnika do ożenku z siostrą Noemi – pieniądz to pieniądz. Nieustające podchody pod znerwicowaną i nieśmiałą Dominikę są jedną z okazji do śmiechu. Ale na dobrą sprawę niemal każda sytuacja w filmie potrafi wywołać uśmiech na twarzy.
Aktorska plejada przewijająca się przez „Poranek kojota” może przyprawić o ból głowy. Nawet w epizodach trafiają się diamenty. Lubaszence należy pogratulować nosa do obsadzania właściwymi ludźmi ról oraz nieustającego pomysłu na polską komedię. Po genialnym „Chłopaki nie płaczą” nie spodziewałem się tak ożywczo świeżej weny w następnym jego filmie. Wydawałoby się, że zapas kultowych tekstów się wyczerpał – nic bardziej mylnego! Zachwycam się stroną komediową nie wspominając o pozostałych składnikach dobrego filmu. Ale w tym wypadku nie ma co wyróżniać reszty, gdyż trzyma równy poziom. W ucho wpadają przebojowe polskie piosenki, na ekranie zastęp gwiazd nie-filmowych pokroju Kuby Sienkiewicza, przedstawicieli PZPN bądź ówczesnej piłkarskiej reprezentacji. Dla samych kultowych tekstów warto obejrzeć film choćby na wyrywki. Bo cały seans to jak wielogodzinny maraton na opolskim kabaretonie za czasów Laskowika i Smolenia.
|
osób online: 
