| Obsada: |
Ethan Hawke, Julie Delpy, Vernon Dobtcheff
|
Co by było gdybyś dostał od losu drugą szansę na spotkanie tej jedynej, która znikła? Ten film jest odpowiedzią kompletną na tak postawione pytanie. Ale zadać je możemy dopiero teraz gdyż kiedy 9 lat temu rozstaliśmy się z bohaterami "Przed wschodem słońca" na dworcu kolejowym pozostała nadzieja. Nadzieja na obiecane spotkanie po półrocznej przerwie - czy do niego doszło, nie wiadomo - aż do teraz. Niestety Jesse (Hawke) czekał w Wiedniu bez powodzenia w grudniu roku '95. Los chciał aby Celine (Delpy) była obecna na pogrzebie bliskiej osoby i w taki oto sposób ich życie (i znajomość) potoczyły się zupełnie inaczej. Teraz kiedy znów się spotkali (jak się okaże nie całkiem przypadkowo) jest czas na refleksje, podsumowanie minionej dekady, wymianę poglądów o świecie i sposobie patrzenia na otoczenie. Z pozoru jesteśmy świadkami najzwyczajniejszej rozmowy między dawno nie widzianymi znajomymi. Co w tym ciekawego patrzeć przez 80 minut jak dwoje ludzi non stop gada przed kamerą? Być może dla jednych banalna struktura opowieści, dla innych ma to coś przez co nie możemy oderwać się od słuchania. Spacerując uliczkami Paryża, wydawać by się mogło najromantyczniejszego miejsca pod słońcem, skupiamy uwagę na osobach a nie miejscu. Rozmawiają o wszystkim i o niczym. Jak w typowej kulturalnej rozmowie między dwojgiem zakochanych, acz nieśmiałych do wyrażenia w pełni swoich uczuć. O miłości, nauce, znajomych, karierze, życiu osobistym... ale w głębi duszy każde z nich myśli o tamtym dniu. Co by było gdyby spotkali się pół roku później? Jak wykorzystali te 9 lat, o ile bogatsi w doświadczenia są dziś? Czy nie stracili czegoś bezcennego?
Wiele pytań na które odpowiedzieć musimy sobie również sami. Podobał mi się kawałek o komunistycznej Warszawie. O pustce, która okazała się jakkolwiek zbawienna. Wszak to lekko powierzchowne stwierdzenie, ale jest w nim dużo prawdy. Czy otaczający nas konsumpcyjny tryb życia nie wyciska z każdego soku życia? W całym zgiełku tracimy spokój ducha, pochłaniamy się pracy, nauce, obowiązkom rodzinnym - czy jest czas na prawdziwą miłość? W jakim stopniu kieruje nami przypadek? Linklater po raz kolejny udowodnił, że poruszające kino może być skromne. Nie trzeba wielkich pieniędzy, dekoracji, efektów - wystarczą dobrzy aktorzy i przemyślana fabuła. Wiele ujęć kręconych jest "ciurkiem", bez zbędnych cięć montażowych - co niewątpliwie wymagało od postaci niemałego wysiłku. Ale wypadają bez zarzutu, naturalnie, wiarygodnie, jak zwykli przechodnie których podglądamy podczas spaceru. To film bardziej dojrzalszy, poważniejszy przez co chyba mniej romantyczny od poprzednika. Bohaterowie są inni, bez młodzieńczej wiary, że świat można zmienić. Jak to kiedyś napisał jeden z pisarzy "świata nie zmienię, ale mogę zmienić siebie". Czy jest to możliwe? Piękna piosenka na zakończenie i dwa krótkie zdania chyba jednoznacznie dają odpowiedź.
|
osób online: 
