| Obsada: |
Anthony Perkins, Vera Miles, Meg Tilly, Robert Loggia, Dennis Franz
|
Nakręcić kontynuację klasyki to sztuka trudna, ale zrealizować sequel thrillera bez udziału mistrza Hitchcocka to wydaje się nieosiągalne (pod względem jakościowym oczywiście). A jednak się udało, choć nie tak dobrze jak za pierwszym razem, ale element zaskoczenia i klimat niepewności pozostał. W dużej mierze za sprawą odtwórcy roli Normana Batesa (Anthony Perkins), starszego co prawda o 20 lat ale bogatszego w aktorskie doświadczenie. Bohater wychodzi ze szpitala dla psychicznie chorych by powrócić (uleczony) do społeczności i swojego motelu. Ale komuś najwyraźniej zależy aby Normana ponownie wsadzić za kratki. I chociaż bardzo się stara nie ulegać presji wydarzeń, to pojawiają się kolejne trupy...
Pierwszą widoczną zmianą w stosunku do oryginału jest kolor. Barwne zakamarki domku na wzgórzu dodają filmowi uroku, ale gubią gdzieś mrok panujący w czarno-białej jedynce – zabieg Hitchcocka o takiej formie z perspektywy czasu wydaje się być strzałem w dziesiątkę. Drugim elementem jest postawa głównego bohatera. Podoba mi się jego walka z samym sobą, powstrzymywanie się od zabijania i owładnięcia umysłu przez wyrodną matkę. Jest też wątek o zabarwieniu „miłosno-miłosiernym”. Koleżanka z pracy Mary Loomis zamieszkuje w domu Normana obdarzając go uczuciem, współczuciem i z czasem sympatią. Ale nie wszystko złoto, co się świeci – fabuła będzie się komplikowała z czasem dzięki czemu wyjdą na jaw skrywane tajemnice. Dodam jeszcze, że pojawiający się zawsze w swoich filmach Hitchcock jest i tutaj – w scenie kiedy Norman i Mary po raz pierwszy wchodzą do pokoju jego matki, na ścianie widać zarys sylwetki reżysera. Chciałoby się powiedzieć: mistrz wiecznie żywy!
|
osób online: 
