Heath Ledger, Julia Stiles, Joseph Gordon-Levitt, Larisa Oleynik, Larry Miller
Ocena:
RECENZJA:
Dziwna moda panuje ostatnimi czasy w USA na filmy młodzieżowe – komedie romantyczne, melodramaty, czasem horrory – we wszystkich pierwsze skrzypce grają przedstawiciele młodego pokolenia, ale niestety prawie wszystko grane jest na jedną nutę. W przypadku komedii romantycznych schemat jest taki: ktoś się komuś spodoba (ewentualnie mamy zakład o zdobycie jakiejś „ofiary”), potem cała seria wydarzeń które w ostatecznym rozrachunku mają doprowadzić bohatera do celu. Obowiązkowo przed finałem trzeba sprawę skomplikować wprowadzając przeszkody różnego typu. Ale suma summarum cel zostaje osiągnięty ku radości oglądających. Takich filmów jest na pęczki i trudno czasem odróżnić jeden od drugiego z prostej przyczyny: mamy wrażenie wielokrotnego deja vu (syndrom odgrzewanych kotletów) co nie wróży najlepiej tego rodzaju produkcjom na najbliższe lata.
Z „Zakochaną złośnicą” na pierwszy rzut oka jest podobnie, choć już sposób zawiązania intrygi jest imponujący. A wygląda to tak: Cameron (Joseph Gordon-Levitt) zakochuje się od pierwszego wejrzenia (i pierwszego dnia w nowej szkole) w Biance (Larisa Oleynik), szkolnej maskotce nieosiągalnej dla nikogo. Wszystko za sprawą konserwatywnego ojca, który ustanowił taką oto chytrą zasadę: „Bianca może chodzić na randki, jeśli wpierw zacznie to robić jej starsza siostra”. A siostra Katarina (Julia Stiles) to diabeł wcielony, zadufana w sobie feministka ignorująca wszelkich adoratorów, posiadająca unikatową osobowość odmienną od przekonań ogółu jej rówieśników. Z tego powodu nie jest przez nich lubiana (to słabo powiedziane). I jak tu poderwać Biancę? Cameron do spółki z obrotnym kolegą (David Krumholtz) wynajmują niejakiego Patricka Veronę (Heath Ledger) o którym krążą przedziwne groźne plotki, aby poderwał Kat co w konsekwencji ułatwi zaloty Camerona. Ale Veronę trzeba opłacić – tym zajmie się Joey (Andrew Keegan), szkolny playboy – reklamuje m.in. skarpetki; skuszony możliwością randki z Biancą...
I tak to się będzie kręcić w kółko przy dźwiękach niezłej muzyki. Główną zaletą filmu są dowcipne, czasem sarkastyczne dialogi – nie takie drętwe i bezpłciowe jak w innych filmach. Również sama fabuła jest wciągająca, poniekąd bazująca na utworze Szekspira „Poskromienie złośnicy”. Każdy z wątków jest równie ciekawy: despotyczny ojciec dbający o „dobro” swoich córek, zdegenerowany(?) hipis Verona łagodniejący na naszych oczach i stający się coraz bardziej romantycznym, zapatrzona w siebie kokietka Bianca ale przede wszystkim przechodząca istną metamorfozę tytułowa złośnica (fantastyczna w tej roli Stiles została doceniona przed chicagowskich krytyków filmowych nagrodą dla najbardziej obiecującej aktorki a także zdobyła MTV Movie Award za „przełomową rolę kobiecą”). To co sprawia, że „Zakochana złośnicę” ogląda się bez znudzenia i z zachwytem to kompozycja dobrego smaku, obrazu, aktorów, dialogów i muzyki w połączeniu z umiejętnie poprowadzoną akcją przy której Szekspir nie musi przewracać się w grobie.
KOMENTARZE: (1)
1. Napisał(a) kasik, dnia 16-12-2007 19:09 motyw z szekspirem w "zakochana złośnica" byl świetny! jak cała reszta..poprostu film dla romantyków!!
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
Jedziecie do stolicy kraju kapitalistycznego. Który to kraj ma być może nawet tam i swoje ... plusy. Rozchodzi się jednak o to, żeby te plusy nie przesłoniły wam minusów!
osób online: 
