Ben Affleck, Uma Thurman, Aaron Eckhart, Emily Holmes, John Cassini
Ocena:
RECENZJA:
John Woo – to synonim dobrego kina akcji z świetnie zaaranżowanymi scenami pojedynków na przeróżnych maszynach. Wspomnę choćby dwa tytuły, w których akcja budowała napięcie w sposób niemal idealny: „Bez twarzy” oraz „Mission impossible 2” (z nielicznymi wpadkami). Phillip K. Dick to z kolei autor najciekawszych opowiadań science fiction, po którego sięgali przeróżni filmowcy. Ostatnimi czasy stał się bardzo modnym „scenarzystą” choć z różnym powodzeniem jeśli chodzi o finalne dzieła. I tak obok niezłego „Raportu mniejszości” trafił się nędzny „Impostor”. Nie zapominajmy jednak o dwóch fantastycznych filmach sprzed 20 lat, które nazwisko Dicka kojarzą z jego genialnością – mowa oczywiście o „Łowcy androidów” i „Pamięci absolutnej”. Jak łatwo zauważyć oprócz dobrej podstawy (książki) potrzeba również sprawnego reżysera, który oddałby na ekranie niesamowity świat wprost z wyobraźni pisarza. W „Zapłacie” wypatrywałem wybuchowej mieszanki kina akcji z fascynującą historią w stylu filmu Verhoevena, niestety to tylko dalekie echo tamtego dzieła.
Po pierwsze Affleck to nie Schwarzenegger i choćby się starał nie wiem jak, to na twardego bohatera kina akcji z inteligencją genialnego informatyka nie pasuje. Dlaczego takie porównanie? Ze względu na Woo, który jednak chciał tutaj zaczarować nas swoim talentem przygodowej sensacji zapominając o możliwościach aktorskich swojej obsady. Trochę wmieszał tu wątku filozoficznego, ale najwyraźniej szybko pojął, iż to za głębokie wody więc powrócił do klasycznego „zabili go i uciekł”. Żeby chociaż to drugie wyszło mu jak należy – niestety poza banalnymi pościgami na motorach i standardowymi strzelaninami ze starego dobrego Woo pozostało już tylko nazwisko (i gołębie). W efekcie oglądamy nieudolną hybrydę, momentami tylko przypominającą porządne science fiction. Po wtóre obsadzenie Umy Thurman w roli miłości naszego informatyka uważam za totalną pomyłkę – brak jej zupełnie wdzięku i przypomina bezuczuciowego robota (może taki zestaw jest idealnym rozwiązaniem dla komputerowca?).
Wielka szkoda, bo scenariusz wydawał się wymarzoną podstawą do kolejnego hitu z cyklu „adaptacja Philip K. Dick”. Historia informatyka pracującego na zlecenie dla najlepszych w branży, który pewnego razu zamiast zapłaty otrzymuje kopertę z bezużytecznymi przedmiotami dobrze rokowała na przyszłość. Dla porządku dodam, iż po każdej robocie wymazywano mu pamięć tak, że nie pamiętał niczego ze swojego zlecenia. Aż tu nagle po kolejnym zadaniu zostaje na lodzie, wykiwany przez swojego wspólnika. W dociekaniu prawdy pomogą mu owe przedmioty nieprzypadkowo umieszczone w kopercie. I to wydał mi się najciekawszy wątek tej opowieści. Podczas pościgu w sytuacji bez wyjścia klucz do magazynu, bilet autobusowy czy znaczek pocztowy okazywały się na wagę złota. Intrygujący jest fakt, kto je tam umieścił i skąd wiedział że okażą się pomocne. W tym momencie byliśmy blisko aury tajemniczości i atmosfery towarzyszącej poprzednim adaptacją pisarza. Ale kiedy zaczynaliśmy wytężać szare komórki, Woo szybko wybijał nam to z głowy kolejnymi bezproduktywnymi pościgami. I tu tkwi sedno reżyserskiej porażki.
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
osób online: 
