| Reżyser: |
Claude Nuridsany, Marie Pérennou
|
Idąc przez las zastanawialiście się kiedyś, że z każdym krokiem możecie pozbawić kogoś życia? Jak to, przecież patrzę pod nogi - pomyśli niejeden. Co najważniejsze jest niewidoczne dla oczu, przynajmniej obserwujących świat z góry. Tam na dole dzieją się nie mniejsze tragedie niż u nas. Żuczek gnojarek z wielkim trudem toczy zlepek ziemi. Mrówki odbudowują zniszczoną podczas deszczu pracę. Konik polny dokańcza żywota w lepiącej pajęczynie. Życie jest piękne, bo trudne do przewidzenia, zaskakujące, bogate w doświadczenie, pełne wzlotów i upadków. Mikrokosmos jest wśród nas lecz niewielu dostrzega jego uroki.
Z tym większym szacunkiem należą się słowa uznania twórcom filmu, którzy otworzyli nam oczy na świat. Przepięknie fotografowanie przyrody, podglądanie każdego z "wielkich" maluczkich poruszy niejednego zatwardziałego przeciwnika natury. Muzyka towarzysząca codziennym dolom i niedolom bohaterów to osobna sztuka w sztuce. Nawet z zamkniętymi oczami obserwując film i wsłuchując się w anielskie śpiewy, oczami wyobraźni dostrzeżemy piękno "Mikrokosmosu". Wśród licznych nagród jakie spłynęły na ten dokumentalny obraz wspomnieć należy francuskie Cezary, Grand Prix na festiwalu w Cannes oraz nasze rodzime (ale już o statusie międzynarodowym) wyróżnienie - Złota Żaba na Camerimage, tym bardziej wartościowa bo doceniająca zdjęciowy aspekt filmu. Scena miłosna ślimaków należy do najpiękniejszych w historii kina. Autentycznie wzruszyłem się obserwując pełną pasji, namiętności i erotyki (zwierzęcej ma się rozumieć) scenę. Feromony uderzające w tym momencie z ekranu doprowadziłyby nawet chomika do uniesienia. Dla takich chwil warto czasem zajrzeć na kanał Animal Planet.
|
osób online: 
