Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank, Mia Kirshner, Mike Starr
Ocena:
RECENZJA:
Fabuła zakręcona jak świński ogon - tak dosadnie ujął to jeden z internautów, jak najbardziej słusznie zresztą. Pomysł na film zrodził się z nierozwiązanego do dziś zabójstwa podrzędnej aktorki Hollywood Elizabeth Short w 1947 r. Ofiarę znaleziono rozciętą na pół, z poderżniętą twarzą, brakiem organów wewnętrznych. Samo okrucieństwo zbrodni i fakt niejasnych okoliczności na lata spowiła legenda, którą opisał w książce James Ellroy, a w 2006 zekranizował Brian De Palma. Aby wyjaśnić nieścisłości - film oparto na książce, ta natomiast mieszała prawdę z fikcją nie do końca ukazując prawdziwy przebieg zdarzeń. Jakby nie było materiał na film jest pierwszorzędny. Ostatni dobry film De Palma nakręcił 8 lat temu, były to "Oczy węża". Od tego czasu dwie kolejne produkcje śmiało można nazwać niespełnionymi oczekiwaniami ("Misja na Marsa" 2000, "Femme Fatale" 2002). W pamięci mam jednak znakomite obrazy pokroju "Człowieka z blizną", "Świadka mimo woli" czy "Nietykalnych". Gdyby tempo narracji, sprawną rękę i talent przełożyć na oczekiwania to "Black Dahlia" zapowiadała się co najmniej dobrze.
W tym momencie następuje scena, gdy bohater dochodzi do krawędzi urwiska i mimo oczekiwań spada w przepaść. Tak właśnie stało się z filmem. Sprawa morderstwa schodzi na boczny plan, reżyser i scenarzysta podrzucają nam co chwila nowe tropy i wątki, nawet uważny widz wpada w zamęt i dezorientację. Przekupni gliniarze, interesy na boku, zdrada po koleżeńsku, po trupach do kariery, kłopoty z narkotykami... to niewielka ilość tematów jakie upchnięto w dwugodzinny film. Pół biedy gdyby zręcznie poprowadzono wszystkie tropy, a tak mamy do czynienia z sytuacją gdy jakiś szaleniec rzuca granat w środku targowiska w godzinach szczytu. Rozerwane na kawałki ciała fruwają we wszystkie strony - bądź tu mądry i zapanuj nad wszystkim. Aktorsko nazwałbym to pustynią zapomnienia. Młode obiecujące gwiazdy zapomniały czym jest ich zawód, słaniają się z kąta w kąt - nawet Scarlett Johansson wtapia się niezauważalnie w otoczenie. Przypomniałem sobie anegdotę, jak to łysy chwali się przed kolegą słowami "nic mi tak w życiu nie wyszło jak włosy". Parafrazując najlepiej na tym wyszedł niezatapialny operator Vilmos Zsigmond, który swoimi zdjęciami uratował tonący statek. Doceniony jako jedyny przez członków Akademii nominacją do Oscara, może spokojnie spać z poczuciem dobrze wykonanej roboty. Pozostali powinni mieć koszmary pokroju samej opowieści.
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
osób online: 
