| Głosy: |
Mike Myers, Eddie Murphy, Cameron Diaz, Antonio Banderas, Julie Andrews, John Cleese, Rupert Everett, Eric Idle, Justin Timberlake
|
Wielkie zmiany nadchodzą w królestwie Zasiedmiogrodu. Król Harold lada dzień wyzionie ducha a następca w osobie Shreka nie bardzo pali się do roli władcy. W tej sytuacji zawsze istnieje wyjście awaryjne, zapomniany przez wszystkich bratanek Artur po którego wyrusza misja zwiadowcza w osobach ogra, osła i kota w butach. A na lądzie pozostała będąca w ciąży Fiona w towarzystwie pochlebiających panienek ze znanych bajek, z Kopciuszkiem na czele. Jak nasz bohater zniesie informację o nadchodzącym ojcostwie? Tego nie zdradzę, ale nie będzie sam w swych mękach. Ale cóż tam pojawiło się na horyzoncie? To Książę z Bajki zawzięcie pożądający zemsty za utratę jakże intratnej posadki u boku Fiony. Za sprzymierzeńców weźmie sobie m.in. Hooka znanego z prześladowania niejakiego Piotrusia Pana. Jego potajemne knowania sporo zamieszają w królestwie.
Trzecia przygoda podąża utartym szlakiem. Jedynka przekonywała do akceptacji własnej osoby, dwójka poszła w stronę dojrzałości do małżeństwa, a w trójce konsekwencją tego stanu jest rodzicielstwo. Coś mi się wydaje, że Shrek w szybki sposób przystosowuje do życia pokolenie młodych widzów, przynajmniej w temacie uświadomienia i odpowiedzialności. Poziom humoru jak zwykle chciałoby się powiedzieć. Tutaj mała dygresja: obejrzałem amerykańską i polską wersję dubbingową i z dumą muszę przyznać, że rodzime dialogi podnoszą ocenę o stopień wyżej. Oryginalne teksty nie zachwycają poza kilkoma niuansami, a po polsku jest śmieszniej niż bym się spodziewał. Dla tłumacza beczka piwa.
Do animacji nawet nie śmiem się przyczepić, gdyż wytwórnia Dreamworks zawiesiła poprzeczkę na tyle wysoko, iż nie wprawieni mogą co najwyżej pogwizdać (choć co ciekawe to pierwszy ze Shreków, który obszedł się smakiem Oskarów). Kreatywność twórców niestety nieco spadła. Niby wciąż mamy celne parodie znanych filmowych motywów – tym razem arturiańskie mity i chociażby genialna scena z „Dziecka Rosemary” – wydaje się że wena powoli wyczerpuje swe zasoby. Brak mi świeżości oryginału, tego elementu zaskoczenia co obecnie skutkuje szybką przewidywalnością zdarzeń. Zastanawia mnie też następna kolej rzeczy. Był ślub, wesele, dzieci...czy czwarta przygoda – bo to pewne że będzie – opowie o wychowywaniu czy może trafi się jakiś pogrzeb na zamknięcie cyklu? Tymczasem jaki by nie był, Shrek wciąż trzyma fason i nawet na jednej nodze jest lepszy niż wiele nieudolnych konkurencyjnych produkcji. Co nie znaczy, że potrwa to wiecznie, gdyż osobiście za animację roku 2007 uważam „Ratatouille”. Nie przeszkodziło to jednak w triumfalnym marszu przez polskie kina, gdzie zgromadził największą widownię w 2007 roku na poziomie 3,5 mln widzów, nie wspominając o 475 mln dolarów za oceanem i rekordzie otwarcia wśród animacji – 121 mln.
|
osób online: 
polecam wszystkim =* 
