Helen Mirren, Michael Sheen, James Cromwell, Sylvia Syms
Ocena:
RECENZJA:
Przystępując do oglądania wiedziałem tylko tyle, że film opowiada o brytyjskiej królowej Elżbiecie II. Niejako z domysłu spodziewałem się przekroju przez bogaty życiorys od czasów wstąpienia na tron po czasy współczesne. Jak się okazało dzieło Stephena Frears’a prezentuje zaledwie krótki acz bardzo burzliwy wycinek z życia królewskiej monarchii – moment śmierci księżnej Diany, jego wpływ na Elżbietę II i otoczenie. Na drugim biegunie mamy świeżo desygnowanego na premiera Tony Blaira, postać równie barwną politycznie jakkolwiek dopiero stawiającą pierwsze kroki na szczycie władzy. Konfrontacja tych dwóch najważniejszych osób w kraju w kryzysowej sytuacji rodzinnej tragedii dodaje filmowi dodatkowej pikanterii. Przeciętny zjadacz chleba choć na chwilę może poznać kulisy wielkiej polityki ukazane z wyjątkową dbałością o szczegóły. Dlaczego królowa powszechnie uznawana za nieprzychylną księżnej Walii po jej śmierci chciała odciąć się od Diany nie uznając jej za członka królewskiej rodziny? Jak reagowała opinia publiczna na ignorancję ze strony monarchii? Co o wszystkim myślał były mąż książę Karol? Wreszcie jaką rolę w ostatecznym rozrachunku odegrał świeżo upieczony premier Blair?
Odpowiedzi na te i kilka innych pytań poznamy w trakcie oglądania „Królowej”. Przenikliwa kreacja w wykonaniu Hellen Mirren (Oscar za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą) zasługuje na oklaski i owacje na stojąco. Ta brytyjska aktorka rok wcześniej wcieliła się w postać Elżbiety I w telewizyjnej biografii królowej. Grając Elżbietę II ucieleśniła wszelkie atrybuty władczyni, która ze stoickim spokojem – a przynajmniej tak to przyjmuje otoczenie - znosi brzemię władzy, do końca oddana królewskiej etykiecie która zostaje wystawiona na poważną próbę. Na jej tle Michael Sheen grający Blaira wypada niczym Hugh Grant w jednym ze swych romantycznych wcieleń – ciągle się uśmiecha, do życia podchodzi na luzie, tak też chciałby aby go traktowano. W zderzeniu z kilkuset letnią tradycją królewskiego urzędu wydaje się stać nad przepaścią. A jednak to on stanie się motorem napędowym idących zmian. Spokojny, stonowany film sukcesywnie nabiera mocy popartej porządnym scenariuszem Petera Morgana i aktorskim kunsztem godnym zapamiętania. Dzieło Frearsa doczekało się niezliczonych nagród i wyróżnień filmowych na całym świecie. I dobrze bo to prawdziwie królewska lekcja historii.
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
osób online: 
