Dougray Scott, Kate Winslet, Saffron Burrows, Jeremy Northam
Ocena:
RECENZJA:
Enigma Polakom kojarzy się z zasługami naszych uczonych w rozszyfrowaniu tej niemieckiej maszyny kodującej w czasach II wojny światowej. Przekazane Brytyjczykom efekty tej pracy w dużej mierze przyczyniły się do sukcesów Aliantów na polu bitwy. I co nas czeka „w nagrodę” po niespełna 60 latach od zakończenia wojny? W filmie o Polakach wspominają bodaj w jednym zdaniu i to tak szybko, że oglądając cały film przykładowy Anglik pomyśli sobie, że to jego rodacy złamali szyfr podczas prac w tajnym ośrodku w Bletchley Park. Faktycznie, w filmie poszukują sposobu przełamania systemu kodowania Enigmy, ale jest to spowodowane zmianą kodowania (do którego „bryki” Anglicy już mają) a nie jakimiś innowacyjnymi odkryciami. Jakby tego było mało pojawi się również polski zdrajca, ale więcej nie powiem. Owe prace kryptograficzne z upływem czasu odsuwają się na drugi plan i poznajemy prawdziwą oś fabularną „Enigmy”: Jericho (Dougray Scott) odkrywa z pomocą pewnej matematyczki Hester (Kate Winslet – trudna do rozpoznania za tymi okularami) zakodowane niemieckie wiadomości wysyłane z Ukrainy. Ich treść będzie miała kluczowe znaczenie w finale filmu oraz dla losów całej wojny. Chociaż tyle prawdy uświadczymy na koniec.
Film jak sami Anglicy jest dość flegmatyczny, ma w sobie odrobinę napięcia towarzyszącego stopniowemu odkrywaniu strasznej prawdy, ale Scott gra jakby był nieprzytomny, ospały. Myślami jest ciągle przy swojej utraconej miłości nie zwracając zbytniej uwagi na otaczający go świat. Otrząśnie się pod koniec i najwyraźniej nabierze wigoru do pracy (nokautując przy okazji swojego przełożonego) ale to już przysłowiowa musztarda po obiedzie. Nie zawiodła tylko Kate Winslet, która jest jakże inna od słodziutkiej roli z „Titanica” – z początku na drugim planie z biegiem czasu zaczyna mieć większy wpływ na przebieg fabuły angażując się emocjonalnie i fizycznie w „śledztwo”. Niestety jedna jaskółka wiosny nie czyni, nie tego spodziewałem się po reżyserze Bonda („Świat to za mało”) i dramatu „Goryle we mgle”. Doświadczenie w kręceniu dobrych filmów ma duże, ale tym razem nie przełożyło się na obraz. A z Bonda pozostał autor muzyki John Barry, który pobrzmiewa w tle.
Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł
Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat komentarza związany z przedmiotem artykułu. Publikowane treści nie mogą być wulgarne, rasistowskie, niezgodne z zasadami ogólno pojętych norm kultury, spamerskie itp. Administrator zastrzega sobie prawo do usunięcia bez powiadomienia komentarzy łamiących te zasady.
osób online: 
